Zondag 14 augustus

Even een afsluitend bericht, om de weblog van onze fietsvakantie 2011 helemaal compleet te maken.

Maandag 8 augustus ons doel, Diano Marina, bereikt.

Vergeten te vermelden dat we in totaal 1493,98 km echt gefietst hebben. Dus zonder de treinreizen.


Dinsdag 9 augustus Diano verkend en aan het zwembad gelegen.


Woensdag begon het weer te kriebelen en zijn we over een schitterend fietspad (een oude spoorbaan), langs de azuurblauwe Mediterranee naar San Remo gefietst en terug (nog eens 71,22 km.).

Donderdag naar Imperia gelopen. Daar hadden we gisteren in de haven enorm yachten zien liggen.

Vrijdag, omdat Bram vond dat we dat moesten, de Capo Berta op gefietst. Voor de leken onder ons: de Capo Berta is een van de laatste beklimmingen van Milaan-San Remo. En deze berg ligt precies achter ons hotel in Diano Marina. Heerlijk zo'n beklimming zonder bagage.

Zaterdag was ook een heel spannende dag. Met de trein terug naar huis. Met 2x overstappen. De eerste trein moest om 10.42 uur uit Diano Marina vertrekken en was al een kwartier te laat. In Genua moesten we overstappen. Met een volbepakte fiets trappen op en neer. Staat er een trein op het perron die NIET naar Alessandria gaat (waar wij naar toe moeten). Wordt er van alles omgeroepen waar je NIETS van verstaat. Komt eindelijk de goede trein, hebben we nog geen 5 minuten om de wagon te vinden, waar de fietsen in mogen en vervolgens de fietsen daar ook nog in te hijsen. We waren amper binnen, of de trein vertrok.
In Alessandria liep alles gesmeerd wat tijd betreft, maar ook hier met die bepakte fietsen trap op en af.
Op de laatste dag kwamen we dan toch nog een bekende tegen: Detty Ritzerfeld, een oud collega van Jules van de Kennedyschool. Is met haar zuster op vakantie in Florence geweest en gaat met dezelfde trein naar huis. Slapen zelfs in de couchette naast ons.

Zondag, met een vertraging van 1,5 uur in Den Bosch aangekomen. Hele stukken van onze route in omgekeerde richting, met een sneltreinvaart, kunnen volgen. Dat was wel leuk.
Om 2 uur in Maastricht, waar ons wederom een welkomstcommittee stond op te wachten.

maandag 8 augustus

De laatste loodjes wogen in ons geval niet het zwaarst. Na een ontbijtje om 9.00 uur vertrokken. In een rustig tempo en bijna zonder verkeer de laatste klim (volgens het boekje van Benjaminse) genomen, col de Scravaion. Op de "top" nog even staan praten met een Nederlander die al 5 jaar bezig was om zijn 2e huis te verbouwen. Nederland schijnt dan toch nog een paradijs te zijn als het gaat om het krijgen van vergunningen.

Een schitterende afdaling (alleen het gevoel) behoorlijk steil, lang en veel haarspeldbochten. Mooie vergezichten met oude burchten en dorpjes en het vooruitzicht van de zee.

Om half twaalf zijn we in Albenga aangekomen en eindpunt van de route. Even genoten van de zee en een trotse foto laten maken.

Daarna op weg naar het VVV om een kaart van de kuststreek te kopen zodat we zo dicht mogelijk langs de zee konden fietsen naar Diano Marina. Het bleek een redelijk drukke weg te zijn, maar op de stille  momenten toch heerlijk om de zee te horen en de wind (het waaide behoorlijk). Onderweg de mini-croissant van Lekkerland (gekocht in San Damiano) opgegeten en dat was wel nodig want de kustweg ging af en toe behoorlijk op en neer.

Om  half drie waren we bij ons ons hotel Piccolo en we hebben een kamer met balcon en zicht op zee.

We kunnen terugzien op een fijne fietsvakantie waarin het samen gelukt is om de kleine probleempjes (kapotte spaak, een val, de weg kwijt etc.) snel en goed op te lossen. Eigenlijk een weergave van het laatste jaar waarin we met niet al teveel tegenspoed zijn geconfronteerd en we met veel dankbaarheid op mogen terugkijken. Net als deze reis die we met zijn tweetjes in goede conditie hebben afgelegd (en zelfs niet al teveel gekrakeel)

Leuk dat jullie onze blog lazen en op reageerden. Als de planning uitkomt komen we a.s. zondagmiddag in Maastricht weer aan. We reizen met de trein vanuit Diano Marina naar Allessandria, waar we de autrotrein naar Den Bosch nemen. Arrivederci!!!!!!!!!!!!!!!

Ine en Jules 

zondag 7 augustus

Vandaag een kort ritje naar Barnidetto. Het is een goed idee gebleken (van Ine) om de extra dag in Alba (was toch niet zoveel te beleven als dat het boekje deed vermoeden) te gebruiken om te fietsen en daardoor de afstanden te kunnen inkorten.

Vertrokken vanuit Montezemolo, uitgezwaaid door de hoteleigenaar en een korte klim, volgde een lange steile afdaling naar de Bormida. Deze volgden we 30 km stroomopwaarts (geleidelijk stijgen). In Millisimo heeft Ine nog over een wankele voetgangershangbrug gelopen. De tocht verliep door een dal met aan weerszijden bosrijke steile hellingen. Plotseling werd de weg omgeleid en bleek een enorme modderlawine de weg gebarricadeerd te hebben. Men had een nieuwe weg aangelegd met een noodbrug om het riviertje weer over te kunnen steken.

Net voor dat we Barnidetto binnen reden konden we zien hoe de wolken nadat ze over de top van de berg waren gedreven als het waren naar beneden vielen. Op dit moment zijn de wolken niet meer dan 100m boven ons.

We zitten nu in een hotel waar we ons deelnemer wanen aan het jaarlijkse Zonnebloemuitstapje. Wel hartelijk ontvangen en snel geholpen ondanks het feit dat we veel vroeger waren dan verwacht.

zaterdag 6 augustus

Helaas van die parmaham en meloen en de rest is niks terecht gekomen. Stond gewoon niet op de menukaart van het restaurant waar we wel leker gegeten hebben. Het was een perfect terrasje.

We zijn bijtijds gaan ontbijten (buffet) want vandaag staat in het teken van klimmen. Toen we vertrokken was de lucht betrokken en zo is het de hele dag gebleven. Gelukkig niet warm, maar wel een hoge luchtvochtigheid. Na een "aanloop" van ongeveer 10 km door de buitenwijken van Alba en de eerste grote wijnboerderijen begon de klim (van 147 m naar 797m). George Walstock had ons hier ook al voor gewaarschuwd. Langs uitgestrekte wijngaarden (de Barolo), hazelnoot"gaarden"  ging het gestaag omhoog, geen echte steile stukken maar uiteindelijk wel 50 km klimmen.

Tijdens de lunch (we passen ons aan het land aan en nemen daar goed de tijd voor) konden we naast de penne pomodoro ook nog genieten van de liederen die door het plaatselijke mannenkoor gezongen werden tijdens hun jaarlijkse lunch (gelukkig was er genoeg wijn bij, zodat het zingen steeds mooier werd).

We weten nu ook waarom zoveel Italianen goede motorcoureurs zijn. Met name op het laatste gedeeltre kwamen er heel wat (rakelings) langs. Het leek wel of zij een wedstrijd aan het doen waren. Helaas zijn we ook veel gedenkstenen van jonge mannen gepasseerd. De polite geeft dit ook aan met een bord met de tekst "encora una victime della strada" erop.

Spannend was of we het hotel Belmonte konden vinden in Montezemolo. Het lag wat achteraf, maar werden hartelijk ontvangen en de eigenaar hielp zelfs met de tassen naar boven te brengen. We moesten wel eerst het water wat laten lopen om het bezinksel eerst weg te laten lopen. Ook het doortrekken van het toilet vroeg extra uitleg van de eigenaar.Zeer verrassend was het uitstekende avondeten, met de plaatselijke specialiteit tartuffo nero. (zwarte truffel)

Al met al een dag die boven verwachting verlopen is, niet al te zwaar en een geschikte slaapplek.

vrijdag 5 augustus

Hoe verschillend begin je zo'n dag, als je weet dat je maar 35 km. hoeft te fietsen. Dan boeit het karige ontbijt niet. Dan boeit het ook niet meer, dat ik inmiddels niet meer uitzie: overal losse vellen; een open been van het vallen; geprikt, gebeten en gestoken door allerlei ongedierte en een bos stro op mijn hoofd.
De dag begint feestelijk met een SMSje van Wies, om ons te feliciteren met onze trouwdag. 38 jaar! We hebben, ondanks de hitte, van vermoeidheid vermoedelijk, heel goed geslapen.
De route begint ook heel mooi: tussen de bomen van de Nutella; de druiven van de Vino; pruimen en appels. En niet te gek klimmend.
En de dorpjes liggen nog bovenop de heuvels, maar wij fietsen lekker door het dal van de Tanaro. Het beloofde verharde fietspad is niet verhard en wordt plotseling onderbroken door bijenkorven. Ondanks, dat we daar nog NIET door gestoken zijn, fietsen we toch maar even om. Wat verderop is het fietspad helemaal in de Tanaro verdwenen. En moeten we de laatste kilometers over een drukke weg fietsen, waar ik wel erg veel monumentjes voor (naar ik denk) slachtoffers van dit verkeer zie. Maar daardoor vermijden we wel een zigeunerkamp, waar je kennelijk heel hard door moet fietsen, wil je niet van je bagage beroofd worden.
Om 12 uur zijn we in Alba waar we eens lekker gaan relaxen en vanavond eens eindelijk  parmaham met meloen en risotto willen eten! Op een pleintje, onder een boom, met een glaasje.....

Jules en Ine

donderdag 4 augustus

Warm, warm.  Hoe kan het dat dalen zeer inspannend kan zijn, waarom liggen al die dorpjs op die hellingen????
De warmte gaat nu echt meedoen. Vandaag op sommige plekken, ook tijdens beklimmingen meer dan 33°. Je merkt dat dat energie vreet. Na 89 km ogenschijnlijk redelijk vlak parcours waren we veel vermoeider dan de de eerste dag de Simplon op.
Volgens het profiel van ons fietsboekje zouden we hoofdzakelijk dalen, maar dat bleek een gemiddelde. Het ging behoorlijk vaak op en neer, een beetje Ardennenachtig (althans zo voelde het). De rustige wegen lopen door de dorpjes vandaar ook al dat geklim. Het is een goed idee van Ine om de komende 200 km echt op te splitsen in 3 dagen zodat we niet op het heetst van de dag nog moeten fietsen.

Niet geklaagd, vanochtend na een wat karig ontbijt vertrokken en lekker gefietst langs het Meer van Vivone. Onze hotelbaas had ons daar gisteren nog lekker op rond gevaren en zeker toen hij vroeg: "Do you like speed?".

Daarna trokken we kilometers door tuin- en akkerbouwgebieden (kiwi's, abrikozen, appels, mais en natuurlijk weer rijst.)

Daarna werd het warmer en moest er meer geklommen worden. Opvallend was hoe smal/ondiep de Po was.

We zijn nu in San Damiano d'Asti

zondag 31 juli t/m woensdag 3 augustus

De zondag was een dag vol met nieuwe ervaringen. Na een vroeg ontbijt in Kandersteg moesten we de autotrein gebruiken. Een vreemde gewaarwording. Als een auto moesten we vanaf de laatste wagon over alle andere wagons helemaal naar voren rijden. Daar was een aparte wagon voor de fietsen en fietsers. Het ritje duurde maar kort, 15 min. In Gappenstein, aan de andere kant van de tunnel moesten behoorlijke afdaling maken richting het Rhonedal. Ook de temperatuur was meteen een stuk hoger. Aan weerszijden van het dal doemden behoorlijke Alpenreuzen op.

Valk voor Brig bereikten we de 1000 km van onze tocht. Als we omhoog keken, werd het toch wel spannend. Brig was het startpunt en in Reid rustten we uit voor de eerste steile deel van de beklimming van de Simplonpas. Af en toe vroegen we ons af of dit nu echt wel leuk was. Op gezette tijden rustten we en genoten van de omgeving. Het fietsen over een aantal bruggen was echt angstaanjangend. Ze overspanden grote, diepe kloven. We waren blij dat we 5 km voor de top een hotel hadden gereserveerd. Dat bereikten we behoorlijk vermoeid, maar wel voldaan. De top moest nu toch te halen zijn.

Maandag 1 augustus

Vroeg vertrokken voor het laatste deel. Gelukkig was het een vrije dag voor de Zwitsers en was er geen vrachtverkeer. Door heel wat tunnels gereden en bij de laatste was er zelfs een rijbaan afgesloten. De afstemming van de verkeerslichten vroeg wat inventiviteit van ons. We zijn er veilig doorheen gekomen. Met toch wel wat trots bereikten we de top.

Vlak nadat we de afdaling begonnen zagen we bij een oude kazerne een groep Alpenhoornblazers een feestje opluisteren (horen ging wat minder goed door het autoverkeer)

We zijn meerdere malen gestopt om te genieten van de omgeving, diepe ravijnen, vergezichten. Meteen aan de grens werd het wegdek een stuk minder in Italie. In Domodossola hadden we een prima hotel met een kamer met balcon. We troffen er nog trekkers ook uit Maastricht. Je hebt meteen een gezamenlijk verhaal. We hebben wel wat meer last van de warmte.

dinsdag 2 augustus

We zijn verder gefietst naar Borgosesia. Aan de rand van het Meer van Mergazzo, vlak bij het Lago Maggiore, kwamen we heel veel nederlanders tegen.

Het uitrusten was wel nodig evenals de echte lunch in Omegna. De warmte sloopt je. Twee beklimmingen brachten ons naar Pogno waar je een schitterend uitzicht hebt over het Meer van Orta.

In Borgosesia was niet al teveel te beleven, wel heerlijk gelati.

woensdag 3 augustus.

Deze dag stond in het teken van de rijstvelden. We hebben over lange rechte wegen gefietst door de rijstvelden. Mooi om te zien hoe de irrigatie verloopt en opvallend is hoeveel witte reigers er huizen.

We hebben een mooi hotel in Viverone, hotel Lido, en gaan zo meteen met de eigenaar een boottocht maken over het meer.

Het vinden van een internetcafe is nogal moeilijk vandaar geen dagelijks verslag.

Ine en Jules

zaterdag 30 juli

Om te beginnen moeten we ons nichtje, Kiki, (we hebben er tenslotte maar een) van harte feliciteren met haar verjaardag. Dikke poene van je allerliefste tante en oom.

Vandaag met enige spanning vertrokken richting Alpen, Kandersteg. Het kostte wat moeite om de weg te vinden, Bern uit. Maar met elkaars hulp zaten we "plotseling" op de Aare-route. Een fantastische fietsdag, qua weer. Vanuit Bern ging de route langzaam, maar gestaag omhoog, met als slot een echte beklimming waarvan het laatste stuk op de redelijk drukke weg naar de autotrein in Kandersteg. Opvallend veel nederlandse auto`s hebben we gezien. De omgeving die al snel veranderde in een echt berglandschap maakte het echt de moeite waard vandaag.

Weer zo`n typische overdekte houten brug.












Ook de houten huizen waren heel bijzonder. Aan een ervan hingen vele koebellen in allerlei formaten.

In Frutigen wist Ine een Telegraaf op de kop te tikken, hetgeen vreemd genoeg niet lukte in Bazel en Bern.

Naast de besneeuwde bergtoppen hebben we ook de Edelweiss gezien (helaas begon Ine erbij te zingen en daarna ook nog te jodelen, hebben we dat ook gehad).

vrijdag 29 juli

Vandaag een rustige dag gehad in Bern. Het is zeker een stad die de moeite waard is. Een bijzonder interessant centrum met veel winkels en eetgelegenheden. Een aantal pleinen zijn met hun terrassen aantrekkelijk om lekker uit te rusten en dat hebben we dan ook uitgebreid gedaan. De wandeling aan de buitenkant van de oude binnenstad leverde steeds opnieuw het mooie uitzicht over de Aare en de bergketens rondom Bern op.

Morgen fietsen we naar Kandersteg, richting Simplon. We hebben geen idee hoe e.e.a. gaat lopen en of we de blog kunnen bijhouden.

Zo gauw als dat weer kan, zullen we jullie weer op de hoogte brengen van onze fietservaringen.

Een fijn weekend en alvast bedankt voor jullie reacties.

Ine & Jules

donderdag 28 juli

We dachten een kort dagje te hebben vandaag, maar ...............

We konden pas om half negen ontbijten en de dag startte meteen met een aardige klim, deze ging lekker. Vanaf Sonceboz moesten we trein naar Biel nemen. (Het fietspad loopt namelijk over de vluchtstrook van de autosnelweg en dat ook nog door een aantal tunnels, vandaar).

Na Biel wilden we de route langs het meer en het kanaal naar Aarveld volgen. Benjaminse waarschuwde dat werkzaamheden dat onmogelijk maakte. We zijn gaan informeren bij het VVV en daar werd ons verzekerd dat deze pas eind augstus zouden starten. Langs het meer was erg mooi totdat we bij het kanaal inderdaad niet meer verder konden. Dus 5 km terugrijden en het aangegeven alternatief volgen, een zeer heuvelachtig parcours. Achteraf valt het altijd wel mee en doen de prachtige vergezichten veel goed maken.

Via een typische Zwitserse houten brug reden we Aarberg binnen, waar we op een mooi plein de lunch nuttigden. Extra energie gaf de speicale drank die geserveerd werd.

We zitten nu in het Ibis-hotel (na 61 km gefietst te hebben in wisselende weersomstandigheden) Ligt vlak bij het bekende voetbalstadion van Bern. We hebben de Altstadt al snel verkend en deze is zeker de moeite waard om morgen uitgebreider te bekijken.

Ine &Jules

woensdag 27 juli

Na een dagje uitrusten en een echt "reisje op de Rijn" zijn we begonnen aan de tocht door Zwitserland. Een land van bergen en dalen. Dat zijn dan ook onze ervaringen van deze dag. We hebben twee behoorlijke bergruggen van de Jura genomen. Vanuit het noordwesten richting zuidoost: Col des Rangiers en Gorges de Pichoux. Het is wennen. Maar ook genoten van de stilte die op sommige plekken "hoorbaar" was (mits de koeien stilstonden; ze hebben allemaal bellen om, ook als ze binnen een afrastering staan) en de vergezichten en het heerlijke naar beneden suizen in de afdalingen. Helaas worden enkele dieren ook het slachtoffer van het naar beneden suizen van auto's. (we zagen een dode vos en egel langs de weg liggen)

Het weer zat weer mee. Het hotel konden we gisterenavond na wat zoeken boeken in Reconvilier (in de buurt van Tavannes) Dat bereikten we na 88 km.

Wies, ondanks dat we geen Jacobsroute volgen kruisen we soms toch de pelgrimsroute. We passeerden vandaag een soort Lourdes-grot (alleen er was geen enkele bedevaartsganger)

Ine & Jules

maandag 25 juli

Na een bijzonder mooie fietstocht van 68 km in Bazel gearriveerd. Hier blijven we een dagje uitrusten om daarna verder te trekken richting Italie.

In Breisach meteen de dijk langs de Rijn opgefietst en we zijn er bijna niet meer vanaf geweest (60 km). Goed berijdbare paden (onverhard), lekker weertje, niet al te veel andere fietsers.

Onderweg zagen we de Rijn veranderen van een brede stroom in een smallere rivier met hier en daar stroomversnellingen en op sommige plekken bijna geen stroming. Men heeft op enkele plaatsen stuwen gebouwd en is momenteel bezig met een soort "grensrijn"-projekt om bij hoogwater beter de zaak te kunnen controleren.

Onderweg nog een Riesensnecke tegengekomen.

zondag 24 juli

Een echte zondagse fietstocht in Frankrijk.

Ieder jaar opnieuw vragen we ons af waar al die Fransen zijn op zondag? Een hele dag fietsen zonder dat je bijna iemand tegenkomt. 's Ochtends wat joggers en in de middag bijna niemand. (De Tour was nog lang niet begonnen.)

Na een heerlijk ontbijt zijn we uit Straasburg vertrokken en hebben de eerste 30 km langs het Rhône-Rijnkanaal gefietst. Dat wordt nu nog alleen gebruikt door plezierbootjes. Vele kleine sluizen moeten ze dan passeren. Die worden met de hand bediend. Je kunt de sluiswachter waarschuwen door aan een touw te trekken dat over het kanaal is gespannen. Heerlijk fietsen over een goed geasfalteerd jaagpad onder de bomen. Iets dat we ieder jaar opnieuw wel een keer tegenkomen in Frankrijk.

Nadat we van het kanaal af werden geleid trokken we weer de polder. We zijn met de jasjes aan vertrokken. Het was droog, maar koud. Gaandeweg begint het weer te miezeren. Vlak voordat we vandaag voor het eerst de Rijn zullen zien, houdt het op met regenen. Nog 5 km langs een ander kanaal en we zien de Rijn weer. We moeten deze oversteken om in Breisach te komen, waar we vanavond zullen slapen. Dus fijn fietsweer, maar voor de normale vakantieganger te koud en te nat.

Vandaag 84 km. gefietst. Als alles goed gaat komen we morgen in Basel aan en blijven daar 2 dagen.

Jules en Ine

zaterdag 23 juli

Via een "bij"-route uit Karlsruhe vertrokken richting de Rijn. In een bosgebied zag Ine tussen de bomen een hertebok staan. Ook hij hield ons in de gaten. Prachtig hoe hij statig ons observeerde en daarna weghupte. In de loop van de dag zagen we nog een hert en een vos aan de voet van de dijk. Een dijk waar we heel wat kilometers vandaag over hebben gereden. Een groot deel wat landinwaarts (winterdijk), maar ook stukken direct langs de Rijn. In de loop van de dag kreeg deze een wat groenere kleur die we nog herkenden van onze tocht naar Venetie.

In Zwiterserland was hij bijna helmaal groen. De hele dag dus over dijken of door uitgestrekte landerijen gefietst. Opvallend waren de akkers met tabakplanten en hop. Met het veer zijn we overgetoken naar Frankrijk. Hier werden we meteen geconfronteerd met het gegeven dat na ene veel winkels gesloten zijn. Met wat geluk toch nog een sandwich jambon en een fromage (half stokbrood) gekocht.
De laatste kilometers voor Straasburg liepen door een schitterend bos. Heerlijk om te fietsen.

Op weg naar het hotel kwamen we langs de gebouwen van de EU. Daar waar ze om de zoveel tijd gaan vergaderen nadat ze uit Brussel zijn verhuisd!!!!!!!!!!!!!!!

Voor het eten hebben we de schitterende kathedraal van Straasburg bezocht. Een echte grote Franse kerk.

Bij mooi weer 99 km gefietst.

vrijdag 22 juli

Wat gebeurt als je het boekje niet goed leest? Nou heel simpel dan moet je 30 km meer fietsen dan je had gedacht.

Het duurde even voor dat we Ludwigshafen/Mannheim echt uit waren. Moesten daarvoor de Rijn oversteken. In de buitenwijken leek het een beetje op Oost-Berlijn. De route leidde door de uiterwaarden, de Rijnvlakte en over de dijken. Af en toe moesten we bijna onbegaanbare paadjes "meisteren". Heerlijk koffie gedronken op een Bauernhof (Ine met een stuk Kuchen en ik lekker brood met gekookte ham en Senf). Over de Rijndijk is het schitterend fietsen. Heel wat ooievaars in een wei gezien. Bovendien zie en hoor je dat het een rivier is die behoorlijk snel stroomt.

Lekker gelunched in een "uitspanning" aan de voet van de Rijndijk. Het waren echte duitse porties. Het begon echt te regenen en we dachten dat dit het einde was van het goede fietsweer. Dus de echte regenjasjes aan en jawel hoor na een klein half uurtje fietsen kwam de zon weer te voorschijn.

Ooivaars in een omgeploegd veld

Een km of 20 ten noorden van Karlsruhe zijn we nog een keer de Rijn overgestoken met een veer. En daarna hebben we even de vaart erin gezet. Net toen we op de markt van Karlsruhe aankwamen begon het te hozen. Onze schuilplaats, onder een fruitkraam, werd gewoon afgebroken door de eigenaar (maar ja voor hem begint ook het weekend of misschien nog een dag werken).

Uiteindelijk een beetje nat het hotel bereikt, waar we de invalidekamer hebben gekregen. (Is de leeftijd zo van ons af te lezen?)

De dag afgesloten met een heerlijke Griek die ons in het Nederlands bediende.

Via booking.com hebben we een hotel in Strasbourg gereserveerd voor morgen.

Vandaag 99 km afgelegd.

De groetjes aan iedereen.

PS ook vandaag lukt het niet om foto's te downloaden.

donderdag 21 juli

Een dag van vallen en opstaan, een dag vol hindernissen.

Na een goede nachtrust en een uitgebreid engels ontbijt op weg voor een "korte" rit naar Ludwigshafen.
We hebben de basiliek in Mainz bezocht. Hadden we daar maar een kaarsje opgestoken. Toen we van de Rijn afbogen liet de bewegwijzering ons een aantal keren twijfelen. Samen kwamen we uiteindelijk wel weer uit bij een bordje met de bekende groene pijlen. Opeens bemerkte Ine dat ik een slag in het achterwiel had. Een spaak gesprongen. In Nierstein konden we deze laten repareren. Na Nierstein bleven we in de Rijnvlakte fietsen, maar nu op onverharde wegen. Ook opvallend was dat voor Nierstein we tussen uitgestrekte wijngaarden fietsten en na dit plaatsje geen wijnrank meer te zien was.

Het bleef af en toe zoeken en de miezerregen veranderde voor de eerste keer in een echte bui. Gelukkig zag Ine de Biergarten van de voetbalclub van Rheinduerkheim. Hier hebben we ons een Brötchen met Frinkandelle laten smaken (frikandelle is een stuk gepaneerd gehakt.) En het was ondertussen ook gestopt met regenen. Met nieuwe energie richting Worms en Ludwigshafen. Plotseling hoorde ik een val achter me. Ine was uitgegleden over oude spoorrails. Gelukkig alleen enkele schaafwonden, geen ernstige zaken en geen panne aan de fiets. (De Tour wacht op niemand). In Worms bezochten we de Kathedraal van Sint Niolaas om nu wel twee kaarsjes op te steken. Na Worms doemde in de verte grote industrieschoorstenen op. Dit bleek het uitgebreide fabrieksterrein van BASF te zijn. Dit bedrijf domineert heel Ludwigshafen. Alle werknemers hebben een rode fiets om daarmee naar de parkeergarage, het busstation en de tram te rijden. Je ziet ze zelfs in speciale stallingen in de stad.

Zonder dat we het in de gaten hadden, reden we als het ware zo bij het hotel naar binnen.

Net op tijd waren we om de beklimming van de Galibier te kunnen volgen in een grote kamer met apart zitgedeelte.

Na gedoucht te hebben zijn we gaan eten op een overdekt terras langs de Rijn en hebben daarna een ongelooflijk groot winkelcentrum bezocht.

Nu zitten we romantisch in een soort spelcomputer de weblog bij te werken. We hebben vandaag 83 km gefietst en gaan morgen naar Karlsruhe.

Ine en Jules

PS het lukt nu niet de foto's te plaatsen. De volgende keer misschien.

woensdag 20 juli

Nu kunnen we de weblog bijwerken vanuit het hotel. We zijn in Mainz en overnachten tegenover de Hauptbahnhof. Vanuit Koblenz hebben we lange tijd gefietst in het Rijndal. Hoge rotswanden aan weerszijden waar ook snel de wijngaarden verschenen. We hebben ons afgevraagd hoe op de steile hellingen (ze zijn echt steil) de druiven geplukt worden. Net toen we dachten dat iemand aan de slag ging, bleek dat hij de koelbox uit de auto haalde. Opvallend hoeveel treinverkeer er op beide oevers is. Vooral veel goederenvervoer. De treinen razen vlak langs de huizen. Vandaag ook voor het eerst met een duits Brötchen langs de Rijn gepicknickt. Dat was vlak bij de Loreley

In Bingen "moesten" we i.p.v. een gezond broodje een stuk taart nuttigen. Geeft wel energie. Opvallend was dat bij het verder rijden we in een uitgestrekte vlakte kwamen, geen steile rotspartijen en wijngaarden meer. Het bleek een polder te zijn. Dat was de informatie die we bij een groot gemaal konden lezen. Daarna reden we tussen ontelbare volkstuintjes door. In Mainz werden we goed naar het station geleid. Waar we nog net op tijd voor de Tourfinish op de hotelkamer waren. Het was een spectaculaire afdaling. Na de Volkskrant gekocht te hebben, zijn we de stad in gelopen en hebben in een cafe een echt Duits avondeten genuttigd. Een grote, grote schnitzel met Bratkartoffeln en salade. Het smaakte. Weer een fijne dag met alleen het laatste uur af en toe wat druppels. Lekker 99 km gefietst. Morgen is de planning om naar Ludwigshafen te gaan.

Ine en Jules

dinsdag 19 juli

Na een ontbijt met Duitse Brötchen zaten we om half negen op de fiets, nadat we een verontrust SMS-je van Claudia en Wies hebben beantwoord (Er wordt goed op ons gelet) Na enkele kilometers reden we het Rijndal in. In de afdaling mooie vergezichten maar ook uitgestrekte industrieterreinen. In Bonn zijn we begonnen aan de Rijnroute die we volgen tot Bazel.
Opvallend is hoe druk bevaren deze rivier is met opvallend veel Nederlandse schepen en de sterke stroming.

Waar we het aan verdiend hebben weten we niet, maar ondanks onheilspellende weersverwachtingen weer een heerlijke fietsdag. Af en toe een zonnetje en een licht tegenwindje.

We zijn langs een aantal bekende plaatsen gekomen. Königswinter waar we met de Valk naar toe geweest zijn meer dan 40 jaar geleden. Remagen (jullie kennen deze plaats van de brug), hier zijn we de Rijnroute begonnen toen we naar Venetie fietsten. Ondanks alle goede voornemens hebben we ons weer laten verleiden in Bad Breisig tot een grote Kuchen en ein Känchen Caffee.

Heel wat trekkers zijn we tegen gekomen sinds we langs de Rijn fietsen, maar die volgden de route in noordelijke richting, zo is ook beschreven. In Koblenz konden we makkelijk het hotel vinden en hebben we hotel in Mainz geregeld voor morgen.

Al met al weer een fijne fietsdag van 105 km.

Ine & Jules

maandag 18 juli

We zijn na een fantastische fietsdag in Lechenich (Erftstadt) aangekomen. De weersvoorspellingen waren zeer slecht, maar het heeft slechts een half uurtje gemiezerd en we hadden rugwind. Om negen uur zijn we samen met Wouter richting Vodafone gefietst. Daarna hebben we ons eerste colletje, de Rasberg, gemeisterd. Dinand, Audry en Jorn hadden hun "spandoeken" (gelukwensen op een A-4-tje) al gereed. Na tienen zijn we echt vertrokken. Via Sibbe, Scheulder, IJzeren en Ingber afgedaald naar Gulpen. Daar kwamen we Mieke en Loe en twee wandelmaats tegen. Zij waren aan het trainen voor hun wandelvakantie in het Schwarzwald. In Aken kwamen we "per ongeluk" langs bakker Leo. Daar hebben we een koffie en een lekkere pannekoek genuttigd. Via Eschweiler, Weisweiler naar Dueren. Hier "moesten" we een Kuechen eten en heeft Ine nog een wielrenbroek gekocht. Af en toe wat zoeken zorgde ervoor dat we om zes uur bij het hotel in Lechenich aankwamen na een heerlijke tocht van 105 km. Morgen gaan we naar Koblenz
.
Na het franse toetsenbord nu weer een duits: de z en de y zijn verwisseld.

Ine & Jules

zondag 17 juli

Vandaag de laatste voorbereidingen afgerond. Morgen gaan we op weg naar de Italiaans Riviera. Een jaar geleden vertrokken we naar Hendaye. Ook nu startte onze vakantie met het concert van Andre Rieu op het Vrijthof. De hele family bij elkaar en Mies en haar vriendin. Een leuke avond met een beter programma dan afgelopen jaar. Vanochtend nog met de Instrumentalverein Susterseel in Aken gespeeld, morgen komen we daar ook langs. Zo meteen gaan we met zijn allen (alleen Jens is er niet bij, die is al op vakantie) uiteten bij Dali in Neerharen.

We rijden eerst richting de Rijn. Deze volgen we tot Bazel. (We hebben niet genoeg getraind).

We proberen de blog onderweg bij te houden. Als dat een dag niet lukt geen grote zoektochten graag. Het kan ook zijn dat er geen internetcafe is.

Voor jullie allemaal ook een fijne vakantie (of werk ze) We hopen zondag 14 augustus weer in Maastricht te zijn.