Zondag 14 augustus

Even een afsluitend bericht, om de weblog van onze fietsvakantie 2011 helemaal compleet te maken.

Maandag 8 augustus ons doel, Diano Marina, bereikt.

Vergeten te vermelden dat we in totaal 1493,98 km echt gefietst hebben. Dus zonder de treinreizen.


Dinsdag 9 augustus Diano verkend en aan het zwembad gelegen.


Woensdag begon het weer te kriebelen en zijn we over een schitterend fietspad (een oude spoorbaan), langs de azuurblauwe Mediterranee naar San Remo gefietst en terug (nog eens 71,22 km.).

Donderdag naar Imperia gelopen. Daar hadden we gisteren in de haven enorm yachten zien liggen.

Vrijdag, omdat Bram vond dat we dat moesten, de Capo Berta op gefietst. Voor de leken onder ons: de Capo Berta is een van de laatste beklimmingen van Milaan-San Remo. En deze berg ligt precies achter ons hotel in Diano Marina. Heerlijk zo'n beklimming zonder bagage.

Zaterdag was ook een heel spannende dag. Met de trein terug naar huis. Met 2x overstappen. De eerste trein moest om 10.42 uur uit Diano Marina vertrekken en was al een kwartier te laat. In Genua moesten we overstappen. Met een volbepakte fiets trappen op en neer. Staat er een trein op het perron die NIET naar Alessandria gaat (waar wij naar toe moeten). Wordt er van alles omgeroepen waar je NIETS van verstaat. Komt eindelijk de goede trein, hebben we nog geen 5 minuten om de wagon te vinden, waar de fietsen in mogen en vervolgens de fietsen daar ook nog in te hijsen. We waren amper binnen, of de trein vertrok.
In Alessandria liep alles gesmeerd wat tijd betreft, maar ook hier met die bepakte fietsen trap op en af.
Op de laatste dag kwamen we dan toch nog een bekende tegen: Detty Ritzerfeld, een oud collega van Jules van de Kennedyschool. Is met haar zuster op vakantie in Florence geweest en gaat met dezelfde trein naar huis. Slapen zelfs in de couchette naast ons.

Zondag, met een vertraging van 1,5 uur in Den Bosch aangekomen. Hele stukken van onze route in omgekeerde richting, met een sneltreinvaart, kunnen volgen. Dat was wel leuk.
Om 2 uur in Maastricht, waar ons wederom een welkomstcommittee stond op te wachten.

maandag 8 augustus

De laatste loodjes wogen in ons geval niet het zwaarst. Na een ontbijtje om 9.00 uur vertrokken. In een rustig tempo en bijna zonder verkeer de laatste klim (volgens het boekje van Benjaminse) genomen, col de Scravaion. Op de "top" nog even staan praten met een Nederlander die al 5 jaar bezig was om zijn 2e huis te verbouwen. Nederland schijnt dan toch nog een paradijs te zijn als het gaat om het krijgen van vergunningen.

Een schitterende afdaling (alleen het gevoel) behoorlijk steil, lang en veel haarspeldbochten. Mooie vergezichten met oude burchten en dorpjes en het vooruitzicht van de zee.

Om half twaalf zijn we in Albenga aangekomen en eindpunt van de route. Even genoten van de zee en een trotse foto laten maken.

Daarna op weg naar het VVV om een kaart van de kuststreek te kopen zodat we zo dicht mogelijk langs de zee konden fietsen naar Diano Marina. Het bleek een redelijk drukke weg te zijn, maar op de stille  momenten toch heerlijk om de zee te horen en de wind (het waaide behoorlijk). Onderweg de mini-croissant van Lekkerland (gekocht in San Damiano) opgegeten en dat was wel nodig want de kustweg ging af en toe behoorlijk op en neer.

Om  half drie waren we bij ons ons hotel Piccolo en we hebben een kamer met balcon en zicht op zee.

We kunnen terugzien op een fijne fietsvakantie waarin het samen gelukt is om de kleine probleempjes (kapotte spaak, een val, de weg kwijt etc.) snel en goed op te lossen. Eigenlijk een weergave van het laatste jaar waarin we met niet al teveel tegenspoed zijn geconfronteerd en we met veel dankbaarheid op mogen terugkijken. Net als deze reis die we met zijn tweetjes in goede conditie hebben afgelegd (en zelfs niet al teveel gekrakeel)

Leuk dat jullie onze blog lazen en op reageerden. Als de planning uitkomt komen we a.s. zondagmiddag in Maastricht weer aan. We reizen met de trein vanuit Diano Marina naar Allessandria, waar we de autrotrein naar Den Bosch nemen. Arrivederci!!!!!!!!!!!!!!!

Ine en Jules 

zondag 7 augustus

Vandaag een kort ritje naar Barnidetto. Het is een goed idee gebleken (van Ine) om de extra dag in Alba (was toch niet zoveel te beleven als dat het boekje deed vermoeden) te gebruiken om te fietsen en daardoor de afstanden te kunnen inkorten.

Vertrokken vanuit Montezemolo, uitgezwaaid door de hoteleigenaar en een korte klim, volgde een lange steile afdaling naar de Bormida. Deze volgden we 30 km stroomopwaarts (geleidelijk stijgen). In Millisimo heeft Ine nog over een wankele voetgangershangbrug gelopen. De tocht verliep door een dal met aan weerszijden bosrijke steile hellingen. Plotseling werd de weg omgeleid en bleek een enorme modderlawine de weg gebarricadeerd te hebben. Men had een nieuwe weg aangelegd met een noodbrug om het riviertje weer over te kunnen steken.

Net voor dat we Barnidetto binnen reden konden we zien hoe de wolken nadat ze over de top van de berg waren gedreven als het waren naar beneden vielen. Op dit moment zijn de wolken niet meer dan 100m boven ons.

We zitten nu in een hotel waar we ons deelnemer wanen aan het jaarlijkse Zonnebloemuitstapje. Wel hartelijk ontvangen en snel geholpen ondanks het feit dat we veel vroeger waren dan verwacht.

zaterdag 6 augustus

Helaas van die parmaham en meloen en de rest is niks terecht gekomen. Stond gewoon niet op de menukaart van het restaurant waar we wel leker gegeten hebben. Het was een perfect terrasje.

We zijn bijtijds gaan ontbijten (buffet) want vandaag staat in het teken van klimmen. Toen we vertrokken was de lucht betrokken en zo is het de hele dag gebleven. Gelukkig niet warm, maar wel een hoge luchtvochtigheid. Na een "aanloop" van ongeveer 10 km door de buitenwijken van Alba en de eerste grote wijnboerderijen begon de klim (van 147 m naar 797m). George Walstock had ons hier ook al voor gewaarschuwd. Langs uitgestrekte wijngaarden (de Barolo), hazelnoot"gaarden"  ging het gestaag omhoog, geen echte steile stukken maar uiteindelijk wel 50 km klimmen.

Tijdens de lunch (we passen ons aan het land aan en nemen daar goed de tijd voor) konden we naast de penne pomodoro ook nog genieten van de liederen die door het plaatselijke mannenkoor gezongen werden tijdens hun jaarlijkse lunch (gelukkig was er genoeg wijn bij, zodat het zingen steeds mooier werd).

We weten nu ook waarom zoveel Italianen goede motorcoureurs zijn. Met name op het laatste gedeeltre kwamen er heel wat (rakelings) langs. Het leek wel of zij een wedstrijd aan het doen waren. Helaas zijn we ook veel gedenkstenen van jonge mannen gepasseerd. De polite geeft dit ook aan met een bord met de tekst "encora una victime della strada" erop.

Spannend was of we het hotel Belmonte konden vinden in Montezemolo. Het lag wat achteraf, maar werden hartelijk ontvangen en de eigenaar hielp zelfs met de tassen naar boven te brengen. We moesten wel eerst het water wat laten lopen om het bezinksel eerst weg te laten lopen. Ook het doortrekken van het toilet vroeg extra uitleg van de eigenaar.Zeer verrassend was het uitstekende avondeten, met de plaatselijke specialiteit tartuffo nero. (zwarte truffel)

Al met al een dag die boven verwachting verlopen is, niet al te zwaar en een geschikte slaapplek.

vrijdag 5 augustus

Hoe verschillend begin je zo'n dag, als je weet dat je maar 35 km. hoeft te fietsen. Dan boeit het karige ontbijt niet. Dan boeit het ook niet meer, dat ik inmiddels niet meer uitzie: overal losse vellen; een open been van het vallen; geprikt, gebeten en gestoken door allerlei ongedierte en een bos stro op mijn hoofd.
De dag begint feestelijk met een SMSje van Wies, om ons te feliciteren met onze trouwdag. 38 jaar! We hebben, ondanks de hitte, van vermoeidheid vermoedelijk, heel goed geslapen.
De route begint ook heel mooi: tussen de bomen van de Nutella; de druiven van de Vino; pruimen en appels. En niet te gek klimmend.
En de dorpjes liggen nog bovenop de heuvels, maar wij fietsen lekker door het dal van de Tanaro. Het beloofde verharde fietspad is niet verhard en wordt plotseling onderbroken door bijenkorven. Ondanks, dat we daar nog NIET door gestoken zijn, fietsen we toch maar even om. Wat verderop is het fietspad helemaal in de Tanaro verdwenen. En moeten we de laatste kilometers over een drukke weg fietsen, waar ik wel erg veel monumentjes voor (naar ik denk) slachtoffers van dit verkeer zie. Maar daardoor vermijden we wel een zigeunerkamp, waar je kennelijk heel hard door moet fietsen, wil je niet van je bagage beroofd worden.
Om 12 uur zijn we in Alba waar we eens lekker gaan relaxen en vanavond eens eindelijk  parmaham met meloen en risotto willen eten! Op een pleintje, onder een boom, met een glaasje.....

Jules en Ine

donderdag 4 augustus

Warm, warm.  Hoe kan het dat dalen zeer inspannend kan zijn, waarom liggen al die dorpjs op die hellingen????
De warmte gaat nu echt meedoen. Vandaag op sommige plekken, ook tijdens beklimmingen meer dan 33°. Je merkt dat dat energie vreet. Na 89 km ogenschijnlijk redelijk vlak parcours waren we veel vermoeider dan de de eerste dag de Simplon op.
Volgens het profiel van ons fietsboekje zouden we hoofdzakelijk dalen, maar dat bleek een gemiddelde. Het ging behoorlijk vaak op en neer, een beetje Ardennenachtig (althans zo voelde het). De rustige wegen lopen door de dorpjes vandaar ook al dat geklim. Het is een goed idee van Ine om de komende 200 km echt op te splitsen in 3 dagen zodat we niet op het heetst van de dag nog moeten fietsen.

Niet geklaagd, vanochtend na een wat karig ontbijt vertrokken en lekker gefietst langs het Meer van Vivone. Onze hotelbaas had ons daar gisteren nog lekker op rond gevaren en zeker toen hij vroeg: "Do you like speed?".

Daarna trokken we kilometers door tuin- en akkerbouwgebieden (kiwi's, abrikozen, appels, mais en natuurlijk weer rijst.)

Daarna werd het warmer en moest er meer geklommen worden. Opvallend was hoe smal/ondiep de Po was.

We zijn nu in San Damiano d'Asti

zondag 31 juli t/m woensdag 3 augustus

De zondag was een dag vol met nieuwe ervaringen. Na een vroeg ontbijt in Kandersteg moesten we de autotrein gebruiken. Een vreemde gewaarwording. Als een auto moesten we vanaf de laatste wagon over alle andere wagons helemaal naar voren rijden. Daar was een aparte wagon voor de fietsen en fietsers. Het ritje duurde maar kort, 15 min. In Gappenstein, aan de andere kant van de tunnel moesten behoorlijke afdaling maken richting het Rhonedal. Ook de temperatuur was meteen een stuk hoger. Aan weerszijden van het dal doemden behoorlijke Alpenreuzen op.

Valk voor Brig bereikten we de 1000 km van onze tocht. Als we omhoog keken, werd het toch wel spannend. Brig was het startpunt en in Reid rustten we uit voor de eerste steile deel van de beklimming van de Simplonpas. Af en toe vroegen we ons af of dit nu echt wel leuk was. Op gezette tijden rustten we en genoten van de omgeving. Het fietsen over een aantal bruggen was echt angstaanjangend. Ze overspanden grote, diepe kloven. We waren blij dat we 5 km voor de top een hotel hadden gereserveerd. Dat bereikten we behoorlijk vermoeid, maar wel voldaan. De top moest nu toch te halen zijn.

Maandag 1 augustus

Vroeg vertrokken voor het laatste deel. Gelukkig was het een vrije dag voor de Zwitsers en was er geen vrachtverkeer. Door heel wat tunnels gereden en bij de laatste was er zelfs een rijbaan afgesloten. De afstemming van de verkeerslichten vroeg wat inventiviteit van ons. We zijn er veilig doorheen gekomen. Met toch wel wat trots bereikten we de top.

Vlak nadat we de afdaling begonnen zagen we bij een oude kazerne een groep Alpenhoornblazers een feestje opluisteren (horen ging wat minder goed door het autoverkeer)

We zijn meerdere malen gestopt om te genieten van de omgeving, diepe ravijnen, vergezichten. Meteen aan de grens werd het wegdek een stuk minder in Italie. In Domodossola hadden we een prima hotel met een kamer met balcon. We troffen er nog trekkers ook uit Maastricht. Je hebt meteen een gezamenlijk verhaal. We hebben wel wat meer last van de warmte.

dinsdag 2 augustus

We zijn verder gefietst naar Borgosesia. Aan de rand van het Meer van Mergazzo, vlak bij het Lago Maggiore, kwamen we heel veel nederlanders tegen.

Het uitrusten was wel nodig evenals de echte lunch in Omegna. De warmte sloopt je. Twee beklimmingen brachten ons naar Pogno waar je een schitterend uitzicht hebt over het Meer van Orta.

In Borgosesia was niet al teveel te beleven, wel heerlijk gelati.

woensdag 3 augustus.

Deze dag stond in het teken van de rijstvelden. We hebben over lange rechte wegen gefietst door de rijstvelden. Mooi om te zien hoe de irrigatie verloopt en opvallend is hoeveel witte reigers er huizen.

We hebben een mooi hotel in Viverone, hotel Lido, en gaan zo meteen met de eigenaar een boottocht maken over het meer.

Het vinden van een internetcafe is nogal moeilijk vandaar geen dagelijks verslag.

Ine en Jules